| YAZILAR | YAZI GÖNDER |
Gönderen:
MURAT BARIŞ ÇETİN
Yer:
Adana
Tarih:
03 Temmuz 2008, Perşembe
14:14 |
KARALAMA VE YIPRATMA
İnsanı tanımadan bilmeyerek söyleyeceğin bir şey insanı karalar ve yıpratır. Kimseye aslını bilmeden konuşma insanı karalar ve yıpratır, ona iftira atmış olursun. İftira atarak konuşma insanı karalar ve yıpratırsın, aslı ortaya çıksa bile izi kalır. Kimseye ispatlamadan konuşma insanı karalar ve yıpratır.
İnsanları karalamak ve yıpratmak istemiyorsan. Kimsenin arkasından konuşma ve çalışma. Kimseye kendi lehine ve başkasının aleyhine birşey söyleme. Yaptığın konuşmayı kılıfına göre konuşma. Konuşurken kendini çıkardan kurtar.
|
| Yukarı |
|
| |
Gönderen:
MURAT BARIŞ ÇETİN
Yer:
Adana
Tarih:
03 Temmuz 2008, Perşembe
14:10 |
İnsanı tanımadan bilmeyerek söyleyeceğin bir şey insanı karalar ve yıpratır. Kimseye aslını bilmeden konuşma insanı karalar ve yıpratır, ona iftira atmış olursun. İftira atarak konuşma insanı karalar ve yıpratırsın, aslı ortaya çıksa bile izi kalır. Kimseye ispatlamadan konuşma insanı karalar ve yıpratır.
İnsanları karalamak ve yıpratmak istemiyorsan. Kimsenin arkasından konuşma ve çalışma. Kimseye kendi lehine ve başkasının aleyhine birşey söyleme. Yaptığın konuşmayı kılıfına göre konuşma. Konuşurken kendini çıkardan kurtar.
|
| Yukarı |
|
| |
Gönderen:
MURAT BARIŞ ÇETİN
Yer:
Adana
Tarih:
12 Haziran 2008, Perşembe
06:05 |
TACİZ VE İŞKENCE
Hür ve demokratik ülkede, yasalar içinde her zaman düşünce serbest olmalı.
İnsanlar istediğini düşünebilir, bunu söyleyebilir. Her zaman insanların düşüncelerini söylemelerine saygı göstermelidir.
İnsanlar istediğini yapabilir, bunu söyleyebilir. Yaptıklarıyla bir başkasını rahatsız etmemek şartıyla. Her zaman insanların yaptıklarını söylemelerine saygı göstermelidir.
Bunlara,
Kötü şeyi düşünerek, söyleyerek kötü şeyi yapma,
Başka şeylerin arkasına saklanarak; işkence, taciz, tahrik, korkutma yapılamaz.
|
| Yukarı |
|
| |
Gönderen:
MURAT BARIŞ
Yer:
Adana
Tarih:
09 Haziran 2008, Pazartesi
18:30 |
İnsan ve Özelliği
Herkes insanlık yapmayabilir. Herkes arkandan çalışabilir ve taraf toplayabilir. Herkes arkasından konuşabilir. İnsanlar çıkarlarına çalışabilir.
İnsanlara güvenilmeyebilir. Bu insanlara iyilik yaparsan, kötülük bulabilirsin. İnsanlar çıkar peşinde olabilir.
Kimsenin arkasından çalışma ve konuşma. Kimseye kendi lehine ve başkasının aleyhine birşey söyleme. Kendi çıkarına çalışma.
Kimseye kin ve nefret uyandırma. Bu insanlar, kendilerine taraf toplamak için kandırılamaz. Kendilerinin çıkarlarını boşa çıkarır.
|
| Yukarı |
|
| |
Gönderen:
MURAT BARIŞ ÇETİN
Yer:
Adana
Tarih:
09 Haziran 2008, Pazartesi
18:17 |
SÖYLEMEDE ORTAYA ÇIKAN
KILIFINA GÖRE SÖYLEME
İşe uygun söylemeye çalışma. Yapılan şeye uygun, kendine göre söyleme. Yapılan şeyin benzerini söylemeye çalışmak, yapılana uygun söylemek.
Söylenen yalan, karşı tarafı karalamak ve yıpratmak amaçlıdır. Kendini haklı çıkarmak, kendini korumak amaçlıdır. Karşındakine kendini haklı çıkarmak, kendine uygun söylemektir.
KORKUTMA VE TAHRİK
İnsanlara korkutucu şeyler söylenemez. İnsanlara tahrik edici sözler söylenemez. Kimseye korkutma ve tahrik yapma, kendinden kaçırma.
Hür ve demokratik ülkede, yasalar içinde her zaman düşünce serbest olmalı. İnsanlara başka şeylerin arkasına saklanarak; işkence, taciz, korkutma, tahrik yapılamaz. Bu milleti kimse kendi çıkarları için kullanamaz.
|
| Yukarı |
|
| |
Gönderen:
Durdu ŞAHİN
Yer:
Çorum
Tarih:
31 Mayıs 2008, Cumartesi
11:21 |
MERHUM DİLAVER CEBECİ …
Dürüst insandı.
Her zaman mertti.
Cesur, kararlı ve yiğitti.
Şahsiyet abidesiydi.
Vakarlıydı.
Dost canlısıydı.
Vefakârdı.
İman ve gönül eriydi.
Gelenek ve göreneklerimize , örf ve adetlerimize bütün samimiyetiyle bağlıydı.
Ecdadımızın hayranıydı.
İyi ve doğru konuşurdu.
Sözü, sohbeti dinlenirdi.
Dinine, dününe karşı inkârcı değildi.
Türk ve İslam tarihini hakkıyla bilirdi.
Milletine ve medeniyetimize âşıktı.
Hakiki manada akademisyendi.
Prestij peşinde koşmaz, prensiplerini korurdu.
Madde ve manayı gönül teknesinde yoğurmak ona büyük zevk ve mutluluk verirdi.
Haksızlık karşısında dik durur, kötülüklere ve kötülere sonuna kadar direnirdi.
Şair Bahaettin Karakoç ağabeyimizin deyimiyle bir parçacı değil, bir bütüncüydü. Günümüzün dumanaltı olmuş trahomlu ve yelpikli şairlerinden hiç birine benzemezdi. Sürekli kutsal bir emeğin, hayırlı bir eylemin, güzel ürünlerin peşindeydi.
Yaşını soranlara cevabı “Üç bin!” olurdu.
Özü, sözüne, sözü özüne uygundu.
Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi olurdu.
İşinin ehliydi.
İyi yazardı.
Kelime hazinesi çok zengindi.
Türkiye sevdalısı bir şairdi.
Gönlündeki zenginlikleri okuyucusuyla paylaşırdı.
Genç şair ve yazarlara duyarlıydı.
Türkçe onun kaleminde şaha kalkardı.
Yeni ve genç yeteneklerin elinden tutmasını çok iyi bilirdi.
Uzakları ve milletine kurulan tuzakları zamanında görürdü.
Bütün ömrü boyunca milletimizin birlik ve beraberliğini, vatanın bölünmezliğini savundu.
Evine, ocağına, yurduna, yuvasına kopmaz bağlarla bağlıydı.
Şiiri, gerçek anlamda şiirdi.
Eline, diline, beline, kalemine tam manasıyla sahipti.
Edebiyatı “edep” temeliyle alır ve algılardı.
Mektep, memleket ve mefkurenin değerinin herkes tarafından bilinmesini isterdi.
“Belki çıkıp geleceğim harabelerden / Ne sûr dinleyeceğim, ne dağ” derdi.
Romancı, şair ve yazar Mustafa Miyasoğlu’nun da gayet isabetlice dile getirdiği gibi, “Şiirinin sesinden, tarihin bilinen çağlarından bugüne yaşayan Türk toplumunun tutkusu, hasreti, aşkı, hüzünlü sesi ve nefesi yansırdı.
Şiir dünyası, yerli ve millî bir heyecanın kendi sesini arayışının ifadesiydi. Kökleri
kendi geleneklerimizde olan özlü ve ustalıklı söyleyişi üslûp hâline getirmiş nâdir şairlerimizden biriydi.
Kendine özgü bir söyleyiş tarzı geliştirmişti.
Derviş gönüllü cihangir mizaçlıydı.”
Allah, Kur’an, kıble, Kabe, Mekke ve çocuk da, Fetih güzellemesi, Türkiye’m , Asya çöllerindeki ürkek ceylanlar, Domaniç yaylasındaki dizginsiz atlar, atlas yelkenli gemilerin leventleri, Oğuz mayası gök ışığın erleri, Hunlar, Göktürkler, Uygurlar, Osmanoğlu, Ergenekonlu örslerde döğülen kollar, Taşkent geceleri, bir mabet serinliği getiren Buhara ve Kandehar dağları da şiirlerindeki aydınlığın kaynaklarıydı.
“Altun çağda kalmış bir kopuz teli”ydi.
“Acının nabzı vurur”du bileklerinde.
Gönül bohçası da,yürek bahçesi de tertemizdi.
Hun Aşkı (Şiir, 1973), Mavi Türkü (Mensure, 1983), Devranname (Mizah, 1984), Şafağa Çekilenler (Şiir, 1984), Büyü (Oyun, 1984), ... Ve Sığınırım İçime (Şiir, 1992), Kandehar Dağlarında Sabah Namazı (Kaset, 1993), Sitâre (Şiir, 1997), Tanzimat ve Türk Ailesi (İlmî Araştırma, 1993), Seyrânnâme (Mizah, 1997) vb. yürek okuntuları neşredildi.
Kısacası adam gibi bir adamdı.
Allah rahmet eylesin.
Mekanı cennet olsun.
Amin!..
Durdu ŞAHİN
|
| Yukarı |
|
| |
|
|
