yakarış

Salih OKUMUŞ

güneş çekilirdi pencerelerden
karanlık bir mahrem gibi
usulca girerdi evlerimize
yağmur bir dua olurdu
yetim çocukların avuçlarında
toprak suya doyardı
oysa gözyaşlarının gücüne inanmazdım eskiden

gök kubbede dua gibi dolaşırdı ahlar
gezgin bir titreyiş olurdu içlerimizde
yer yüzü canlanırdı
uçurumlar
dağ dorukları

yeni bir sabah verirdi güneş ellerimize
doru atlar çıkagelirdi
kar yığınlarından
zaman kaçak bir sevgili olurdu
bıçak sırtlarında

sızıldatırdı inceden ince
gül kokuları kaçışırdı terli tutkulardan
uzaklığı öğrendiğim denizler
annemin balkona astığı mavi gömleğim
aklımı çelerdi gitme diye

sonra sen düşerdin aklıma
bir komşu kızının perçemine pervaz olurdu
telkari gülüşlerin

ağlardı ezan vakti sebilleri özleyen testiler
ellerinde can bulurdu
bir sonsuzluk gibi

gözlerimde savrulan güvercinler
alır başını giderdi kimsesiz kum taneleri
yağmura doyardı
güneş kırıklarını toplayan
yorgun şemsiyeler

kumdan yaptığımız kaleler gelirdi aklıma
bahçedeki leylaklar yeni açmış ebe gümeçleri
aklımı çelerdi gitme diye

eğer sen deseydin gitmezdim
sonsuza kadar
ey mavi gömleğim kimse sevmedi beni
senin kadar

* önceki sayıda şairimizin bu şiiri eksik yayınlanmış olup tamamını şu anda yayınlıyoruz.