anne

 Halit YILDIRIM

sanki yüce dağlar sırtıma bindi
altında kaldım da ezildim anam
gökyüzü karardı şimşekler çaktı
bir köşeye sindim büzüldüm anne

hayat suratıma vurdu tokadı
kalmadı dizimin bitti takadı
sevincin huzurun ben de yok adı
çile defterine yazıldım anne

gençliğimi yıllar aldı götürdü
gülüşümü dertler çaldı bitirdi
yollar beni yine başa getirdi
bir meçhul âleme süzüldüm anne

diyordun ki “sular akar arkına”
hayat çetin şimdi vardım farkına
kapıldım feleğin ben de çarkına
âlemin dilinde saz oldum anne

nerde o erkeklik o haykırışlar
kepaze halimi şeytan alkışlar
çökük omuz silik ürkek bakışlar
daha zemheride çözüldüm anne

bir yaprak dökümü mevsim sonbahar
ardından boran var tipi var kar var
gölgem hançer vurur nefesim boğar
şansıma darıldım bozuldum anne.

ayrılık kokusu var bak havada,
neden kuşlar uçar kalmaz yuvada
alnın seccadede dilin duada
peşimden ağlarken üzüldüm anne