gemi

Paşa ÇETEN

bir ömür geçti ömrümün denizinden
gönlümün gemisi hüzünlü sularda
dayanırdı ruhum özlenen hasretlere
uyanarak kayboldum alemden

ışık yağıyordu renklerin örtüsüne
göğün çatısından dökülen maviden
hışmıyla sılanın ahini rüzgar savuruyor
fırtınanın ortasında rotasız gemiden

kendini korkuda gördü suç
kor gibi kalbinde sakla dedi
merdivensiz kör kuyunun dibinde
yeşeren son bir nefesle

kızıl güneşin huyuna boyandım
kırmızı taşın altında boşluğun üstünde
etten kemikten çıkmış sarı candan
çırpınırdı günahımın kelebekleri

durumu günah anlatamaz kimseye
çile toprağını delip çıkan çiçekte
fıtratından hoş kokular yayar gün
tuzlar susar gam çeker karanfil

susuzluğunu sulara at alıp götürsün
basamak basamak çık derdimin ikliminden
köklerin gülüşü pencere açar dalında
gir içine bak gözlerinden gözlerine

nazar etti kader bize ömrümüzde
gemimiz alevler ortasına gömüldü aşk denizine
evginin en derin yerinde yıkanarak
gamzeli göz yaşlarımız lehimlendi birbirine