Misafir

Ahmet Burhan FAKIOĞLU

       Genç adam her günkü yorgunluğuna, bezginliğine ek olarak gecenin bir yarısı sırtında çantası, boynunda fotoğraf makinesi yavaş yavaş adeta sürünürcesine yokuşu tırmanmaya çalışmaktaydı. Sanki evi gittikçe uzaklaşıyor gibiydi.

Gazetenin servis şoförü ana yolda bırakmış, yılışık yılışık:

"Abi bir zahmet şuradan çıkıver” diye yolu da tarif etmişti. Sanki kendi evinin yolunu bilmiyordu Ahmet Bey.

Yokuşun başındaki üç katlı apartmana geldiğinde artık tek adım atacak hali kalmamıştı.

'Oh be" diye bir iç geçirdi ve elindeki anahtarların içinden bir tanesiyle giriş kapısını açarak kendini içeri attı. Sırtını duvara yaslayarak biraz nefes aldı. Göz ucuyla da merdivenlere hasım gibi ters ters bakıyordu. Çünkü daha çıkması gereken üç katın merdivenleri duruyordu önünde.

“En kısa zamanda asansörlü bir ev tutmam lazım”
diye söylendi.

Sonunda dairenin önüne geldi ve kapıyı usulca açtı açmasına ama tam karşısında beyaz geceliğiyle bir hortlak gibi kaynana belirdi:

Oooo hoş geldiniz damat bey. Bu saate kadar çok çalıştınız her halde. Leş gibi de ter kokuyorsunuz."

İçinden ama anlaşılır bir ses tonuyla:

'Bu saate kadar gezen ya etine ya buduna, nerede sürttüyse, kim bilir ne halt karıştırıyor. Bizim aptal da anca uyuklasın."

Bu sokranmalar rutin bir halde her gün tekrarlandığı için duymadı bile Ahmet Bey.

Erken gelince de bu saatte eve mi gelinirmiş, yok işten mi ayrılmışmış, yok kovulmuşmuş bir sürü tantana.

Kaynana hazretleri iki yıldır evin demirbaşı. Öyle ya misafirlik üç gün. 2 yıl geçince aradan demirbaş olunur. Zavallı kayınpeder bu çeneye ancak 35 yıl dayanabilmiş. Evliliğinin 35. senesinde 56 yaşında iken bir tartışma sonrası sinirini yatıştırmak için dışarı çıkıyor. Daha köşeyi dönmeden bir kalp krizi sonrası Rahmeti Rahmana kavuşuyor.

Bu hanımefendi ise oğlunun yanında kalırken bir gün gelin ile dalaşır ve kavga gürültü sonunda postu kızının evine atar. Geliş o geliş. Gidişi yok tabi ki.

Daimi demirbaşların arasında bir de baldız vardır. Yanında ise ayrıldığı kocasından yadigar 3 yaşındaki kızı. Komşuların tabiriyle bir kuş bir dala konmuş. Kuş; baykuş mu, bülbül mü karga mı? Belli değil. Gizli gizli taktikler verir kız kardeşine. Kocanı nasıl ellerinin arasına alırsın, parmağında oynatırsın diye. Sanki kendisi çok iyi becermiş te bu işi sağa sola taktik veriyor. Bir de "bu erkek milletine güvenilmez" diye soktuğu akıl almaz fitneler de cabası.

Allah'tan kızı çok uslu, sevimli birisi. Herhalde o da babasını özlüyor ve bu ayrı gayriliğe anlam veremiyor. Babası ise 15 günde bir gelir 2 saat kızı gezdirir bırakır gider. Her ayak var melunda.

Evin gerçek hanımı da Lise de öğretmenlik yapıyor. Sabahtan çıkar 3:30 da eve döner. Günlük plan falan dereken çekilir bir köşeye, elinde okuduğunu zannettiği gazetesi, karşısında televizyon koltuk üzerinde uyuklar. Başucunda da mutlaka 23 kitap vardır. Bunlar o ayların en meşhur kitaplarıdır. Onları da 2530 sayfa okur okumaz ama kitapların ilerleyen sayfalarına birer kağıt yerleştirir. Entel takınır yani.

Ev hali böyle. Ahmet Bey dışında herkes evin demirbaşı ama onların deyimiyle bir tek Ahmet Bey misafir. Bu kadar demirbaş arasında Ahmet Bey bir sığıntı gibi yaşar evde. Sessizce gelir, gürültüyle gider işine. Arkasından bu demirbaşlar korosu hep bir ağızdan aynı şarkıyı avaz avaz söylerler:

"Misafir gibi gel, misafir gibi git."

Bu malum şarkının verdiği sevinç, heyecan ve moralle ofise geldiğinde kimi zaman bölüm şefinin yılışık, gayet boş iltifatlarıyla karşılanır. Çünkü yapması gereken çok önemli bir haber yada belgesel vari bir iş vardır. Yada asık surat ile karşılanır, günaydın tarzı selama karşılık homurtulu bir günaydını zor duyar.

En zor görevlerin adamıdır Ahmet Bey. Fakat o daha kapıdan çıkmadan Şef, müdürün odasına dalar. 'Müdürüm işiniz çok zor. Allah size sabır versin, insanları idare etmek çok zor iş. Yani bizim serviste de her iş benim sırtımda. İşte Ahmet Bey, adama işi anlatana kadar göbeğin çatlar. Misafir gibi gelir, misafir gider. Çektiği resim işe yaramaz, yazdığı yazı yazıya benzemez. Nasıl Basın Yayını bitirmiş hayret."

Aslında müdür de bilir işi ama pohpohlanmak işine gelir.

Kimi zamanda toplantı adı altında hizaya çekilir tüm çalışanlar. O sevmediği kelime yine karşısına çıkar. "Misafir gelip gidiyorsunuz."

O gün yine aynı düzende bir iş çıktı ve Ahmet Bey gazeteden ayrıldı. Fakat bu gün kafası biraz daha karışıktı. Misafirliğe kafayı takmıştı. Bu misafirlik neyin nesiydi böyle. Evi ihmal etmediği halde evde misafir, işini hiç aksatmadığı halde işte misafir. 0 kadar dalmıştı ki karşıdan karşıya geçerken araçlara ışığın yeşil yandığını bile fark etmedi. Bir anda büyük bir gürültü ile arabanın kapısı açıldı ve içerdeki adam: 'Ahmet Bey buraya oturun" diye çekti aldı içeri.

Ahmet Bey şaşkın şaşkın kendisine gösterilen yere oturdu. Bu araç ambulans gibi bir şeydi. Sirenler çalıyordu, ortada bir adam yatıyordu ama yüzü örtülüydü. Bir ara adamın yüzünü açmaya niyetlendi fakat ürktüğü için cesaret edip bakamadı. Adamın öldüğü belliydi.

Yolculuk hiç konuşulmadan devam etti. Hastanenin morguna gelindi. Orada cenaze için gerekli işlemler hastanedeki görevlilerce yapıldı. Sonunda tabuta yerleştirilen cenaze arabaya bindirilerek tekrar yola çıkıldı.

Cenaze arabası bir müddet yol aldıktan sonra ara sokaklardan geçip yokuşun üstündeki üç katlı apartmanın önünde durdu. Ahmet Bey yine şaşırdı. Çünkü burası onun eviydi. Yanındaki adama bu kez dayanamayıp: "Burası bizim apartman. Hayırdır bu ölen bizim komşulardan birisi mi diye sordu?

Adam: "Biraz sabret şimdi anlarsın" dedi.

Apartmanın önü ve bahçesi tıklım ti ki imdi. Ağlayanlar, sızlayanlar...

Kalabalığın içinden bir kadın "ben yüzüne bakmak istiyorum" diye yanındakilere rağmen cenaze arabasına çıkmak istiyordu. Ahmet Bey iyice şaşırmıştı. Çünkü bu kadın kendi karısıydı. Bir de kalabalıkta kimsenin kendini fark etmediğini de anladı. Şaşkınlığı iyice artmıştı. Kimdi bu ölen adam?

Kadının ısrarlarına dayanamayan komşular sonunda cenazenin yüzünü açtılar. O zaman Ahmet Bey ölen adamı tanıyabildi. Artık tamamen şok olmuştu.

Kadını adeta sürükleyerek oradan uzaklaştırdılar ve bir köşeye oturttular. Bu sırada mahallenin sevilen İmamı Salim Hoca efendi kalabalığın arasından kadına doğru yürümeye çalışıyordu. Onu gören herkes saygıyla geri çekilerek yol veriyorlardı.

Salim Hoca kadının karşısına oturdu. Ve başladı konuşmaya: "Kızım, dünya hayatı gelip geçicidir. Hepimiz topraktan yaratıldık ve tekrar toprak olacağız. Dönüşümüz Cenabı Hakkadır. Önemli olan bu son yolculuğa hazırlı olmaktır. Ahmet Bey kardeşimiz de bu dünya hanesindeki misafirliğini tamamladı ve ebedi ahiret yurduna, darı bekaya irtihal eyledi. Ona yapılacak şey bol bol dua etmektir. Hepimizin başı sağ olsun" dedi.

Bu arada yol arkadaşı olan adam Ahmet Beyin koluna girip: "Eee Ahmet Bey misafirlik bitti artık, ebedi yurduna hoş geldin" dedi.

Ahmet Bey kahkahayı bastı ve " Sonunda misafirlikten kurtulduk ha!" diye haykırdı. Allah tan ne kahkahasını ne de bu sözlerini kimse duymamıştı. Aynen kimsenin onu göremediği gibi.