Bosna'da Gizli Zaman

Paşa ÇETEN

      Gecenin sisi şehri sarmıştı. Gözlerim ihanet yatağıydı, bir karış ilerisini göremiyordum. Ezan sesleri gökyüzünü kuşatmış ve kim bilir hangi evlerde hangi acılar gözyaşlarına karışıp süsleniyordu.

Sabah insanlara hangi sürprizi sunacaktı. İçimde değirmen gibi dönen bir kasırga vardı. Hangi gül bahçesini porsutup uyuşturacaktı. Derken gece savrulup sabah geldi. Bu sabah, başka sabah idi. Hedef vurulmuştu tam on ikiden. Bu bendim...

Güneş boyunu gösteriyordu doğudan. Gündüzün saat sekiziydi. Evimin dış girişindeki zil hiç bu kadar acı acı çalmazdı. Bir saat evvelinde kahvaltımı yapmış, söz verdiğim randevuya kendimi hazırlıyordum ki, ekip arabası evimin önünde göründü.

Tekrar zil çaldı, kapıyı açtım. İki polis karşımda... Devlet yüzlü. Gülmeyen. Nasırdan farksız... İdeolojinin birer askeri olmuşlar. Nefesleri kör kuyudaki leş gibi kokuyordu. Sistemin kokusu bu olsa gerek, diye geçti aklımdan.

Acımasızca hareketleri kendilerini eleveriyordu. Ağızlarından çıkan ilk söz: "Uzat ellerini!!!", oldu.

Uzattım ellerimi, birleştirdim. Gümüş renkli kelepçeyi bileklerime vurdular. Eşim, evde, oyuncağı alınmış hırçın bir çocuk gibi ağlıyordu. Polisler iki yanımda, beni, aşağıda bekleyen ekip arabasına götürdüler. Zafer kazanmış komutan gibi mağrurdular.

Otomobilin kapısını açtılar. Lüks bir koltuğa oturdum. Ellerim kelepçeli, yılanın sırtındaki yarasına konan sinekler gibi. Cinler beynimin içini gıdıklamaya başladı.. Başımı arabanın camına vurarak kurtulmak istiyordum. Sonra frene basar gibi irademe bastım ve heyecanımı yatıştırmaya, sakin olmaya çalıştım.

Arabanın içindeki polisler insanlığın / birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü maddelerinden hüküm giymiş azılı bir hainin görüntüsünün resmini çiziyorlardı kafalarında, nefret ışıklarını gözlerinde yakarak. Aklımın filmini çekiyorlardı kendi yazdıkları senaryolarda.

       Beni, Allah'tan ve kendimden başka kim tanıyabilirdi ki? Ekip arabası hareket etti.

Cenaze arabası gibi evimizin önünden ağır ağır ilerledi. Mahalle ve sokak sakinleri maymun görmüşçesine beni seyrediyorlardı. Bana bakıyorlardı. Bu, ömrümün bana bıraktığı en kötü mirastı. O kadar sarsıldım ki. ölüm aradım, meyil verdim ecele, gelmez mi yurdundan?

Kendimi rüzgarı kamçılayan süvariye benzetip: 'Haydi, atını bul da gel", dedim sevgiliye...

Aranıyorum... Kim duyar bu dileğimi?

Bu düşüncelerin halkasında karakola girdim. Bodrum katta bir hücreye götürdüler.

Bileklerimdeki kelepçeyi çözdüler, gözlerimi bağladılar. Ellerime arkadan bir çift kelepçe taktılar. Bir sandalyeye oturdum. Başımı zorla duvara dayadılar. Bir de polis diktiler.

Ben konuşmak için ısrar ediyordum. Sistem polisin ağzına mühür vurmuş, konuşmuyor. Ölünün mezarda dua beklediği gibi bir şey bekliyordum. Galiba ben bende değilim, dedim kendi kendime Tartamıyorum tartan teraziyi. Ben burada daha mı güçlendim ne? Hakkı haykıran duygular, canıma kale olmuş. Dil bende maya bulmuş.

Kendimi Bilali Habeşi'nin yerine koydum. Bana işkence yapanlara dua ettim. Onlar emir kuluydu, ben Allah'ın esiriydim. "Kaderime bugünü koyan, elbette kaldırır bir gün onu."

Derken kapı açıldı, ayak sesleri duydum. Gözlerim bağlı, beynim çöküntü içindeydi.

        Duyduğum sesin kadın sesi mi erkek sesi mi olduğunu anlayamadım. Bereket versin ağzım bağlı değildi, yalnızca gözlerim bağlıydı. Böyle zamanlarda bu bile bir lütuf sayılırdı.

Başım duvarda dayalı, ellerim bağlı. Ne yapabilirdim ki? Dayanıklı olduğumu, ideolojinin yalama görevlilerine göstermek istiyordum ama işkenceden de korkuyordum. Hele sıfırın altında 2530 derece soğukta insanın başından aşağı soğuk su dökmeleri...

Beni hiç kimseyle görüştürmediler. Tuvalet ihtiyacıma müsaade ettiler. Diğer odadakilere bunu bile çok görüyorlarmış.

Ben aslında çok sigara içiyordum, ama verdikleri sigarayı asla kabul etmedim. Açlığa ve susuzluğu dayanabildiğim yere kadar dayandım. Canım içimde kayboluncaya kadar dayanmayı, kendime bir direniş olarak takdim ettim. "... Onun yolunda olmak, sabır göstermek, olgun günün güneşidir."

Gözlerim bağlı, ellerim kelepçeli, başım duvara dayalı, yanımda heykel duruşlu bir görevli....

Özgürlüğü nasıl bir kelepçeliyorum kendime... Yoksa iki dudak arasından çıkarak eriyen söz mü? Ya da suda yıkanan kar tanesi mi? Veya şafağın koynuna sallanan kızıllık mı?

İsteyen istediğini alırsa, kalan bana yeter mi...? Ama ben bir sözün arkasında durmalıyım...

Komşusu açken kendisi tok olan bizden değildir diyen Hz. Muhammed'in buyruğunda...

Açım ama bana kimse sahip çıkmıyor...

Oysa Hakkın bana sahip çıkacağını, önümdeki engellerin bir bir kalkacağını, anahtarın kilidi açacağını biliyordum. Hakkın vaadinin içimde yeşermeye başladığını, baharın geldiğini, dünyadaki bütün maymun başların eninde sonunda bana muhtaç olacaklarını seziyorum. Yolum bu olmalı, diyorum.

Bu düşünceler içerisinde beynimde yatıp sağa sola dönerken huzurun vadisinde ayak seslerini duyuyorum. Ben böyle istiyorum, diyorum; ama içimdeki ses; "Hayır, hayır, inceldiği yerden kopsun" diyordu.

İnsanların arasında rezil eden adaletin sistemi insani değerlerimi felç etti. Dört gece üç gündüz baş duvara dayalı, eller arkadan kelepçeli, aç, susuz ve sandalyenin üstünde sürülen lekeyle topluma hediye edilen bir canavarım artık birilerine göre.

Kim ne suç işlerse işlesin, dosyamdaki kapılar her eyleme açık. Artık dosyam ellerinde suç üretiyor. Çevremdeki yapraklar sıyrıldı benden. Söyle yalnız kalan ey yalnızlık!

Söyle şimdi ben nerdeyim?. Hürriyetin vanasını sıkan adalet neye yarar..?

Sonunda beni, amir dedikleri bir adamın karşısına çıkardılar. Oturdum. "Serbestsin. Hemen şimdi gidebilirsin. Ancak beni bir dinle. Sana haksızlık yapıldı. Bu kadar benzerlik olmaz. Aradığımız suçluya tıpatıp benziyorsun. Masum olduğun anlaşıldı..."

Bu sözler yalanın ta kendisiydi.

"Peki"" dedim. 'Niye parmak izi alıp fotoğraf çektiniz? Neden boş kağıtları imzalattınız..?" Yutkundu.

Aniden kalktım. Sabıkalı ve fişlenmiş olarak gündüze ilk adımımı attım. Bundan sonra dilimi törpülemek için sık sık, kokmasın diye tuzunu aklıma geldikçe beynimin cinlerine ekecektim. /

Hiç akıl erdiremiyorlar, güneşi yolundan kim çevirebilir, gündüzü zindana kim koyabilir?

'...Zulüm, hürriyetin karnından çıkana kadar susacağım..!