bekleyiş

Mustafa SEFA

bekliyorum gündüzün ortasında
güneşin doğması ne zaman
eller ne zaman arınır kandan
yürekler kinden kibirden nefretten

bekliyorum gözler geçmişe dönmüş
neler görmüş nelere pişman
ne zaman af dileyecek diller
sorarım ne zaman

bekliyorum güzel günleri görebilmek için
yalnızlıklar şahidim göremiyorum
bir umut var ki içimde hep besliyorum
bir keder ki karşılıyor onu bilemiyorum

bekliyorum amansız sesler arasında
kahredercesine susuyorum
ve gündüzleri beklediğim güneşi
bir karanlık gecede buluyorum