ağlıyordu

Özgür BİÇER

nasıl da hainleşiyor
dost bildiğim kardelen çiçekleri
yüreğimi ta ortasından
bölüyor hazan.
hangi akşamdı
seni benden,beni senden ayıran.
bir gonca gülü dalından koparan.

renk zengini bir güvercinin
kanatlarından siliniyorken
taze umutlarım,
nedensiz yere değil,kuruyan denizlere
ağlıyordum...
göz yaşlarımı akıtıp içime,
yalan şehirlerde alıyordum soluğu
nedensiz yere aşık oluyordum
her güle bülbüle,
lodosun içli türküsüne
nedensiz aşık oluyordum...

uzun uzun,ağlıyordum
ağlıyordum,
kulak kesiliyordum,
titrek sesli serçelerin şarkılarına.
günün erken uyanışına.

güneşin doğuşu,
siliyordu kırılganlıklarımı.
sarıp sarmalıyordu çocukluğumu.
ağlamayı hemencecik kesip,
şahinlerin sevdalarını kolluyor,
manasızlıkların üzerine bir kibrit çakıp,
Cengaver bakışlı ezgilerle yüklü
besteler kuruyordum...
bir bir yeni utkuların ellerinden tutuyordum.
aşkımız bu denli alazlanmışken Sevdiğim:
ellerini,o güvercin beyazı ellerini,
hiç bırakmak ,hiç bırakmak istemiyordum...