yirmi dört

Selçuk PAK

bir el bekledim
hayatımın en çilekeş zamanlarında
damarlarıma hayat verecek
tutunacak bir dal

kaçtı
kaçırıldı yolunu gözlediklerim
ayaklarım isyanda kaldı
bir bir aktı yıllar
gönlümün ateşinden buharlaştı gözyaşlarını
çaresizlik kanadı
gönlümden dudaklarıma dudaklarımdan gözlerime istila
cihan oluverdi tek  renk adı kırmızı

giden gitti yaprak misali
gelen geçen habersiz matemimden
yirmidört yaş el avuç sıfır
nasıl geçer bu asi seneler

bitmişliğimi göklere çıkarır sahtelikler
günde beş kez iyiliğimi söylerler
yarı yaşıyorum yarı ölü
her gün ölmek ölmekten beter

ah bir tükense şu hicranlı ömrüm
dilimde isyan şarkıları gidebilsem