Modern Hikayeler ve Uç Şık

Gülsen ÖZDEMİR

Ne güzel masallar, romanlar, hikayeler, tiyatro oyunlarımız var... Ve tüm bunların ana fikri aynı: "İyiler daima kazanır."

Masallarda zalim kral tahtından olur, romanın kötü karakteri iyiler karşısında hezimete uğrar, hikayenin kötü kişisi belasını bulur. Velhasıl tüm kötüler en sonunda cezasını çeker, kötü olmanın bedelini öder. İyilerse çektikleri sıkıntıların karşılığında sonsuz mutluluk veya zenginlikle ödüllendirilir. Adalet yerini bulur.

Filmler de farklı değil. Çizgi filmdeki kötü kedi masum kuşu veya fareyi asla yakalayamaz. Filmin kötü karakteri illaki kaybetmeye mahkumdur.

Yani hep iyilik kazanır. Kötülük yerilir, iyilik yüceltilir. İnsanlara iyi olmanın erdemi anlatılmaya çalışılır. Tüm yazılı ve görsel eserler tek noktada mutabıktır: "İyi ol kazan, mutluluk senindir."

Gel gelelim modern hikayelere... Yani yasaya geldiğimiz gerçek hayata. Tüm sanat dallarının aşılamaya uğraştığı bu erdemlilik felsefesi yerle bir olur. Sanat vasıtasıyla öğrendiğimiz bu erdem gerçek hayatta gerçeklik bulmaz. Hiç bir şey anlatılanlar gibi olmaz.

Haksızlığa uğrarız, haklıyken haksız duruma düşeriz, iyi niyetimiz kötüye kullanılır, hakir görülür, hakaret işitiriz, kabalıklara maruz kalırız. Ve bize bunları yapan kötüler zarar görmez. O masalların, hikayelerin, filmlerin kötülerinin düştüğü duruma düşmezler. Son gülen iyiler olmaz. İyiler; "boş ver, kaybeden o, üzülen o olsun" şeklindeki züğürt tesellileriyle avutulmaya çalışılır.

Velhasıl üzüntü kaybedenlere değil, kaybedilenlerle kalır. Kötüler yine aynı mutlu dünyalarında yaptıklarına pişman olmadan, üzülmeden hatta tüm bunları hatırlarına dahi getirmeden yaşamaya devam ederler.

Hani iyiler kazanırdı? Bu hikayede bir terslik var. Kötülerin kaybetmesi, ceza çekmesi gerekmiyor muydu? Madem kazananlar iyiler; kazananlar mutlu olmalı. Peki neden tam zıddı? Neden?

Ya hikayeler değişti, artık kazanan kötülük oldu, ya bu hikayelerde ters giden bir şeyler var ya da hikayenin sonu henüz gelmedi... Ne dersiniz?