yalnızlık devrim için üşürse

İlker GÖREN

gözlerim kapanınca aşktan yana
ömrün yeni yetme gençliği sürerken motorunu çılgınlığa
bir adam konuşup durur harflerin olmadığı yeri
bir de hiç kimseyi nefret için seçmeyenleri

sonra
yaşamın son dönemecinde
hiçbir şey yokmuş gibi saçlarını tarayan adamlar
bugün bir yağmuru
düşünmeden edemiyorlar idamlık cemalin yanında

neyse ne dedi adam şalvarının uçkurunu bağlayarak
köyün delisi rüstem konuşup durdu şeytanla
bir yalnızlık hortlayıverdi ağaçların arasından

ölümün ya da yalnızlığın

zinayı emrettiği bir gecede
defterinin sayfasını açamayan bir ilkokul çocuğu
söylendi durdu yaşama

epeydir katil olmadım saçların yere değdiği yerde
epeydir bir şarkıyı insanların sözlerinden dinlemedim
sadece bir keresinde susulan bir akşamın bağırtısını
evin kadını olan Zeynep'ten tam olarak dinlemeye çalıştım
hepsi bu

gözlerin diyorum sevgiliye

ellerin gibi olursa bir meydanın orta yerinde
beni nereye asarlar sence
ve ben neden severim ölümün kıskacında can çekişen bir kırlangıcı

hiçbir şey eskisi değil aslında devrimcilerin sustuğu yerde
hiçbir şey türkan şorayın gözleri gibi değil
sadece eski bir şarkı hatırlıyorum
otel odalarında ölen insanlardan yana
o da aynı yalnızlığı anlatmıyor aslında