vahşetin ısınması

Paşa ÇETEN

güneşte deprem var gözleri kopmuş kudüs'ün
beynimin çiçekleri dışarı çıkmayın
kaderimle beraber korkunun ortasındayım
ne yukarı çıkıyorum ne aşağıya düşüyorum
beli kırılmış taş gibi boşlukta sallanıyorum

dünyanın gözleri korse bende başına düşmeliyim
ölüm gölgeleri üstümüze geliyor dalga dalga
tunç heykelin gözlerinde zamanı durduramıyorum
bense intikam terazisi yapıyorum kinden
bir gözünde canı bir gözünde bedeni tartıyorum

ibresi vahşetiyle söndürmeden canları söndürmede
yazık hedefte birleşiyor iki kızıl kardeş
biri toprağın üstüne biri altına düşüyor
sükut içinde o maden o et parçası
öldüreni bağrında nasılsa yaşatıyor toprak

kartalın kanatlarında nehirler kurudu
zafer denizinde kandan köprüler
insanlığın merhamet ağları şerre takılıyor
canlarımıza ölüm mayalanıyor zalimce
havanın oksijenini nasılda kurutuyor barış

ey nebiyi miraca uğurlayan şanlı mekan
senden kopan insanlık çıkmaza sürükleniyor
yeryüzüne dağılan o günden heyecan ver
sabrın kadar dayanıklı gül gibi nazik itaatkar
neredeysen çık ey zulme kelepçe takan aşk