düşünüyorum

Selçuk PAK

ayrılığın kırgınlığı var üzerimde
kurmaya çalıştığım cümlelerim bölük pörçük
gönlüm kristallenmiş
gözyaşlarımla yıkıyorum kaldırımları gazide
fark etmezdi hüznün tomurcukları yere aksetmese de

cadde boyu bir varmış bir yokmuş
ne tuhaftır emektar kabanım üstümde üşüyorum
ışıltılı vitrinler sessiz çığlık
onlar yüzler geçse de bir ben duyuyorum
içimde geceden kalma bir mayhoşluk

korkum yığılıp kalmak

umutsuzluk denen şeyin en kuytu yerinde
kimse dönüp bakmaz sanıyorum
bir yağmur başlıyor inceden inceye

şiddetleniyor asileşiyor
dermansız ve ıslanmış ayaklarıma
cadde boyu kestane ağaçları kılavuzluğumu yapıyor
yazık kalan yapraklar da düşüyor
aczimin en muamma yerindeyim
şimdi saat kulesine varır mıyım bilemiyorum
ayaklarım bana kalleşlik yapmaz diye umuyorum

işte gözüktü nihayet
her adımda bir çocuk sevinci
tebessümle saate bakıyorum
saat 17.55 dehşeti havada görüyorum
darmadağınım
ulu kavak otobüsüne biniyorum
buğulu cama suretin yansıyor

ister istemez seni düşünüyorum