deniz

Mehmet Atilla MARAŞ

sonra karanlıklar ormanı
o dehliz
tutukluyduk yan yana
aramızda bir polis

içimizde uyanan, hep uyanan
o deli o kanlı his
siz hep beraber hane halkı
bir akşam üstü bize geldiniz

bu paradoks
bu tortu bu duman
ve ayaklarımızdan arta kalan
o solgun iz

ne fırtına ne bora
kimsesiz suçlular gibiydik
döküldük koridorlara
çamurlu dehlizlerden geçtik
adlar adresler sora sora

ayağımızda parlak rugan kundura
elbiselerimiz yeni ve temiz
topuklarımızı yere vura vura
yürüdük gittik zulmün üstüne
ah bir bilseniz

kabar artık sen de kabar
ey bütün kirleri yıkayıp yuyan
köpürten deniz

2008