Tevabil ALKAÇ

12.06.2006
 Sevgili sevgilim,

Kaldır gözlerini yerden. Artık gitmelisin. Güllerin mevsiminde gelirsin; elinde çantan, gözlerinde sevdam. Belki bana yazıp da atmadığın mektupların da olur yanında. Olur ya ansızın da gelebilirsin. Bir şarkıyla açarsın kapımı.0 zaman dağınıklığıma aldırma. Hırpani duygularıma sakın alınma. Yabanileştirirsin her gidişinde; evcileşirim sen gelince. Dedim ya artık gitmelisin.

Yağmur belki diner birazdan. Okuduğun kitabı otobüsün otuz üç numaralı koltuğunda bitirirsin. Yolda telefon direklerini sayarsın sere serpe. Belki de gizlice ağlarsın. Yağmur dindi. "Çocuklar sokakta suyla oynuyor" demiştin giderken.

Gül mevsiminde ben yoktum şehrimizde. Kapım kilitliydi. Beynimi haraç-mezat satmıştı şehrimizin kodamanları. Bir sevdam vardı ancak onu kurtarabildim. Bir de gözlerin, onu yanımda götürdüm.

Eminim ki beni çok aradın. Sokaklarda da yoktum, kahvehanelerde de yoktum. Bir mektup bile kalmamıştı benden geriye. Ve beni uğurlayan dayoktu, çünkü kaçtım. Şehrimizin kodamanları haciz koymadan sevdama; bilmediğim bir menzile varmalıydım. Senin yağmur mevsiminde geçtiğin yollardan geçmeliydim. Aldırmadım yalnızlığıma... Gözlerin vardı yanımda.

O uzak diyardan haberini bekliyorum yine güneşin ışıklarıyla.
Selamlar....