misafir

Kenan YAŞAR

panjurları kapalı pencerenin bir yerde
bu akşam sis oturur masasına zamanın
ışığını yitirmiş ufka bulutlar perde
iner karanlık yalnız yüreğine âmânın

gölgeleri titreşir göllerde meşelerin
yanar alev mi kor mu bu dağın yamaçları
sanki yanağın gibi otağı neşelerin
kurulmuş hayallerle doyurmukta açları

düşeni sesin tutar imgeler eleğinden
süzülen bakışların işlenirken desen de
demesen de bilirler yakalar bileğinden
hem tutar hem tutulur güneş sende ay sende

yağmasın kırkikindi rüzgar da ağlamasın
bu akşam senin için mevsimler böyle üzgün
bu akşam sevgili var dereler çağlamasın
uyusun uyanmasın bir daha dizinde gün